Wszystkich zadań jest 8. Zadania 1 i 2 są dla bardziej wymagających wykładowców, ale warto do nich zajrzeć. Nigdy nic nie wiadomo:). Kolejne zadania są standardowe. Zadania 3, 4,5 i 6 odpowiadają kolejnym grupom wprowadzonym w zakładce Wzory. Dlatego koniecznie należy się z nią zapoznać. tutaj W zadaniu 7 umieszczono ciągi, które można robić dwoma sposobami. Zwróćmy na nie uwagę. Ostatnie zadanie 8 jest „mieszanką” wszystkich grup. Warto próbować je robić samodzielnie i sprawdzać rozwiązanie.
Zadanie 1. Sprawdzić monotoniczność ciągu o wyrazie ogólnym:
1)
Rozwiązanie
Sprawdzamy znak różnicy Jeśli jest większa od zera to ciąg jest rosnący, jeśli zaś mniejsza od zera to ciąg jest malejący. Wyraz
zaś
(w miejsce
wstawiamy
). Zatem:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
gdyż , więc mianownik jest dodatni, a licznik ujemny.
Otrzymaliśmy więc, że ciąg o wyrazie ogólnym jest malejący.
2)
Rozwiązanie
Sprawdzamy znak różnicy Jeśli jest większa od zera to ciąg jest rosnący, jeśli zaś mniejsza od zera to ciąg jest malejący. Wyraz
zaś
(w miejsce
wstawiamy
). Zatem:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
gdyż , więc mianownik jest dodatni i licznik również.
Otrzymaliśmy więc, że ciąg o wyrazie ogólnym jest rosnący.
3)
Rozwiązanie
Sprawdzamy znak różnicy Jeśli jest większa od zera to ciąg jest rosnący, jeśli zaś mniejsza od zera to ciąg jest malejący. Wyraz
zaś
(w miejsce
wstawiamy
).
Zatem:
gdyż Otrzymaliśmy, że ciąg o wyrazie ogólnym
jest malejący.
4)
Rozwiązanie
Sprawdzamy znak różnicy Jeśli jest większa od zera to ciąg jest rosnący, jeśli zaś mniejsza od zera to ciąg jest malejący. Wyraz
zaś
(w miejsce
wstawiamy
).
Zatem:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
gdyż , więc mianownik jest dodatni i licznik również.
Otrzymaliśmy więc, że ciąg o wyrazie ogólnym jest rosnący.
Zadanie 2. Na podstawie definicji granicy ciągu wykazać, że:
1)
Rozwiązanie
Mamy, że Niech
będzie dowolną liczbą dodatnią. Z definicji granicy ciągu oznacza to, że
Z zależności tej należy wyliczyć
w zależności od
. Zatem:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
(pamiętamy, że
i
)
(możemy pomnożyć nierówność przez
, gdyż
dla
)
przy założeniu, że
Zatem dla przy każdym
warunek definicji jest spełniony.
2)
Rozwiązanie
Mamy, że Niech
będzie dowolną liczbą dodatnią. Z definicji granicy ciągu oznacza to, że
Z zależności tej należy wyliczyć
w zależności od
. Zatem:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
(pamiętamy, że
i
)
(możemy pomnożyć nierówność przez
, gdyż
dla
)
przy założeniu, że
Zatem dla przy każdym
warunek definicji jest spełniony.
3)
Rozwiązanie
Przypuśćmy, że Niech
będzie dowolną liczbą dodatnią. Warunek z definicji granicy ciągu jest tutaj równoważny nierówności:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
(pamiętamy, że
i
)
(możemy pomnożyć nierówność przez
, gdyż
dla
)
przy założeniu, że
Zatem warunek z definicji jest tutaj spełniony nie dla wszystkich dodatnich, mamy ograniczenie
. Wobec te
go
4)
Rozwiązanie
Przypuśćmy, że Niech
będzie dowolną liczbą dodatnią. Warunek z definicji granicy ciągu jest tutaj równoważny nierówności:
(sprowadzamy do wspólnego mianownika)
(pamiętamy, że
i
)
(możemy pomnożyć nierówność przez
, gdyż
dla
)
przy założeniu, że
Zatem warunek z definicji jest tutaj spełniony nie dla wszystkich dodatnich, mamy ograniczenie
Wobec tego
Zadanie 3. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym (grupa I z zakładki Wzory).
Uwaga! Wyniki w tym zadaniu można podawać bez liczenia.
1)
Rozwiązanie
Wykonujemy wszystkie czynności według algorytmu dla grupy I podanego w zakładce Wzory. Pamiętajmy jednak, że tego typu granice możemy, a nawet powinniśmy liczyć w pamięci.
I sposób (w pamięci)
Ponieważ najwyższy stopień w liczniku (trzy) jest taki sam jak w mianowniku, więc granica tego ciągu będzie równa ilorazowi współczynników przy najwyższych potęgach licznika i mianownika, czyli:
II sposób (liczymy) – niektórzy wykładowcy sobie życzą, ale niewielu.
Proszę, zapoznać się z algorytmem, gdyż nie będziemy opisywać tutaj każdego kroku.
Stosujemy zasadę wyłączania z licznika i mianownika najwyższej potęgi mianownika.
2)
Rozwiązanie
Wykonujemy wszystkie czynności według algorytmu dla grupy I podanego w zakładce Wzory. Pamiętajmy jednak, że tego typu granice możemy, a nawet powinniśmy liczyć w pamięci.
I sposób (w pamięci)
Ponieważ najwyższy stopień w liczniku (cztery) jest większy niż najwyższy stopień w mianowniku (trzy), więc granica tego ciągu równa jest , czyli:
II sposób (liczymy)
Proszę, zapoznać się z algorytmem, gdyż nie będziemy opisywać tutaj każdego kroku.
Stosujemy zasadę wyłączania z licznika i mianownika najwyższej potęgi mianownika.
3)
Rozwiązanie
Wykonujemy wszystkie czynności według algorytmu dla grupy I podanego w zakładce Wzory. Pamiętajmy jednak, że tego typu granice możemy, a nawet powinniśmy liczyć w pamięci.
I sposób (w pamięci)
Ponieważ najwyższy stopień w liczniku (pięć) jest mniejszy niż najwyższy stopień w mianowniku (siedem), więc granica tego ciągu równa jest , czyli:
II sposób (liczymy)
Proszę, zapoznać się z algorytmem, gdyż nie będziemy opisywać tutaj każdego kroku.
Stosujemy zasadę wyłączania z licznika i mianownika najwyższej potęgi mianownika.
4)
Rozwiązanie
I sposób (w pamięci)
Szukamy najwyższych potęg w liczniku i mianowniku. Nie stosujemy wzorów. W liczniku najwyższą potęgą jest zaś w mianowniku najwyższa potęga powstanie z mnożenia
Zatem najwyższy stopień w liczniku jest równy najwyższemu stopniowi w mianowniku. Stąd granica tego ciągu jest równa:
II sposób (liczymy)
Potrzebne będą nam wzory skróconego mnożenia oraz
Stosujemy również zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika.
Widzimy na tym przykładzie jak dużo czasu zaoszczędzamy na liczeniu w pamięci. Takie granice najczęściej występują jako końcówka bardziej złożonej granicy.
5)
Rozwiązanie
I sposób (w pamięci)
Szukamy najwyższych potęg w liczniku i mianowniku. Nie stosujemy wzorów. W liczniku najwyższą potęgą jest zaś w mianowniku najwyższą potęgą jest
Zatem najwyższy stopień w liczniku jest równy najwyższemu stopniowi w mianowniku. Stąd granica tego ciągu jest równa:
II sposób (liczymy)
Potrzebny jest wzór skróconego mnożenia .Stosujemy również zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika.
6)
Rozwiązanie
I sposób (w pamięci)
Zauważmy, że najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku. Jest to stopień Pamiętajmy o pierwiastku. Wobec tego:
II sposób (liczymy)
Stosujemy zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika.
7)
Rozwiązanie
I sposób (w pamięci)
Zauważmy, że najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku i jest to stopień 1. W liczniku mamy wprawdzie , ale jest ono pod pierwiastkiem kwadratowym. W mianowniku mamy podobnie. Widzimy
, ale jest ono pod pierwiastkiem stopnia trzeciego. Zatem patrzymy na współczynniki przy najwyższych potęgach i otrzymujemy:
II sposób (liczymy)
Stosujemy zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika, którą jest w tym przypadku . Uważajmy na pierwiastki, bo to są częste błędy.
8)
Rozwiązanie
I sposób (w pamięci)
Zauważmy, że najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku i jest to stopień 1. W liczniku mamy wprawdzie , ale jest ono pod pierwiastkiem kwadratowym. Zatem patrzymy na współczynniki przy najwyższych potęgach i otrzymujemy:
II sposób (liczymy)
Stosujemy zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika, którą jest w tym przypadku . Uważajmy na pierwiastki, bo to są częste błędy.
9)
Rozwiązanie
Przykład analogiczny do 6). Zmienił się jedynie stopień pierwiastka.
I sposób (w pamięci)
Zauważmy, że najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku. Jest to stopień Pamiętajmy o pierwiastku. Wobec tego:
II sposób (liczymy)
Stosujemy zasadę wyłączania w liczniku i mianowniku najwyższej potęgi mianownika.
10)
Rozwiązanie
Zapiszmy wyraz ogólny tego ciągu w innej postaci.
Zadanie sprowadziło się do poprzedniego. Podamy tylko „pamięciówkę”.
Zauważmy, że najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku. Jest to stopień . Pamiętajmy o pierwiastku. Wobec tego:
Zadanie 4. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym (grupa II z zakładki Wzory – pierwiastki).
1)
Rozwiązanie
Mnożymy wyrażenie pod znakiem granicy przez tzw. sprzężenie, czyli
W liczniku pojawia się wzór skróconego mnożenia
W tym momencie możemy od razu stwierdzić, że granica ta równa jest , gdyż stopień mianownika jest wyższy od stopnia licznika, bądź na podstawie
2)
Rozwiązanie
Mnożymy wyrażenie pod znakiem granicy przez tzw. sprzężenie, czyli
W liczniku pojawia się wzór skróconego mnożenia
W tym momencie możemy od razu stwierdzić, że granica ta równa jest , gdyż stopień licznika i mianownika jest równy 1. (w mianowniku
jest pod pierwiastkiem). Zatem szukamy najwyższych stopni potęg w liczniku i mianowniku.
3)
Rozwiązanie
Mnożymy wyrażenie pod znakiem granicy przez tzw. sprzężenie, czyli
W liczniku pojawia się wzór skróconego mnożenia
Na czerwono zaznaczone współczynniki, które mają znaczenie dla granicy.
4)
Rozwiązanie
Pomijamy już opisy słowne, jeżeli ktoś nie widzi jeszcze pewnych rzeczy, należy wrócić do wcześniejszych przykładów.
Na czerwono zaznaczone współczynniki, które mają znaczenie dla granicy.
5)
Rozwiązanie
Pomijamy już opisy słowne, jeżeli ktoś nie widzi jeszcze pewnych rzeczy, należy wrócić do przykładów 1) – 3).
Na czerwono zaznaczone współczynniki, które mają znaczenie dla granicy.
6)
Rozwiązanie
Pomijamy już opisy słowne, jeżeli ktoś nie widzi jeszcze pewnych rzeczy, należy wrócić do przykładów 1) – 3).
Zadanie 5. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym (grupa III z zakładki Wzory – tw. o trzech ciągach).
1)
Rozwiązanie
W algorytmie dla grupy III jest opisany dokładny schemat liczenia tego typu granic. Teraz podamy trochę uproszczone rozwiązania.
Ograniczamy ciąg od góry: (zastępujemy każdą potęgę największą potęgą spod pierwiastka)
Wykorzystaliśmy tutaj ważną granicę
Ograniczamy ciąg od dołu: (pod pierwiastkiem zostaje tylko największa potęga)
Otrzymaliśmy zatem, że:
Na podstawie tw. o trzech ciągach (patrz Teoria lub Wzory) mamy, że
2)
Rozwiązanie
W algorytmie dla grupy III jest opisany dokładny schemat liczenia tego typu granic. Teraz podamy trochę uproszczone rozwiązania.
Ograniczamy ciąg od góry: (zastępujemy każdą potęgę największą potęgą spod pierwiastka)
Wykorzystaliśmy tutaj ważną granicę
Ograniczamy ciąg od dołu: (pod pierwiastkiem zostaje tylko największa potęga)
Otrzymaliśmy zatem, że:
Na podstawie tw. o trzech ciągach (patrz Teoria lub Wzory) mamy, że
3)
Rozwiązanie
W algorytmie dla grupy III jest opisany dokładny schemat liczenia tego typu granic. Teraz podamy trochę uproszczone rozwiązania.
Zanim przejdziemy do ograniczania ciągu trzeba go przedstawić w innej postaci, gdyż w wykładnikach potęg mamy więcej niż .
Teraz postępujemy tak jak w poprzednich przykładach.
Ograniczamy ciąg od góry: (zastępujemy każdą potęgę największą potęgą spod pierwiastka)
Wykorzystaliśmy tutaj ważną granicę
Ograniczamy ciąg od dołu: (pod pierwiastkiem zostaje tylko największa potęga)
Otrzymaliśmy zatem, że:
Na podstawie tw. o trzech ciągach (patrz Teoria lub Wzory) mamy, że
4)
Rozwiązanie
Przykład nie różni się niczym od poprzednich, ale należy dobrze wybrać największą potęgę. Jest nią . Zatem:
Ograniczamy ciąg od góry: (zastępujemy każdą potęgę największą potęgą spod pierwiastka)
Wykorzystaliśmy tutaj ważną granicę
Ograniczamy ciąg od dołu: (pod pierwiastkiem zostaje tylko największa potęga)
Otrzymaliśmy zatem, że:
Na podstawie tw. o trzech ciągach (patrz Teoria lub Wzory) mamy, że
Zadanie 6. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym (grupa IV z zakładki Wzory – liczba ).
1)
Rozwiązanie
Jest to ciąg, w którym wykorzystamy granicę Zatem należy nasz ciąg doprowadzić do powyższej postaci. Szczegółowy algorytm w zakładce Wzory.
W mianowniku ułamka powstał nam ciąg , który wpisujemy do wykładnika potęgi, aby uzyskać liczbę
. Musimy jeszcze „uzgodnić” wykładnik.
Wyrażenie w nawiasie kwadratowym dąży do liczby . Policzmy jeszcze granicę ciągu powstałego w wykładniku poza nawiasem kwadratowym. Jest to zawsze granica z grupy I. Zauważamy, że stopień licznika i mianownika są takie same, więc:
Wobec tego granica naszego ciągu wynosi:
Niektórzy wykładowcy dopuszczają jeszcze jedno uogólnienie:
Wówczas zadania można trochę skracać, np.
2)
Rozwiązanie
1. Do licznika wpisujemy mianownik i uzgadniamy go, aby nie zmienił wartości, tzn.
2. Rozdzielamy ułamek w podstawie potęgi tak, aby uzyskać 1
3. Stałą z licznika ułamka „przenosimy” do mianownika tworząc ułamek piętrowy:
4. Wykorzystujemy granicę: W mianowniku otrzymaliśmy ciąg
i wpisujemy go do wykładnika potęgi, a następnie uzgadniamy wykładnik z wcześniejszym:
Poza nawiasem kwadratowym wpisaliśmy odwrotność ciągu , czyli
. Wówczas wykładniki dają wartość 1 (potęga potęgi). Żeby uzyskać wcześniejszy wykładnik mnożymy go przez
.
5. Liczymy granicę ciągu powstałego w wykładniku, w naszym przypadku
Wykorzystaliśmy tutaj wiadomości o ciągach z grupy I. Ponieważ najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku, wystarczy spojrzeć na współczynniki przy najwyższych potęgach w liczniku i mianowniku.
6. Wewnątrz nawiasu kwadratowego otrzymujemy liczbę .
3)
Rozwiązanie
1. Do licznika wpisujemy mianownik i uzgadniamy go, aby nie zmienił wartości, tzn.
2. Rozdzielamy ułamek w podstawie potęgi tak, aby uzyskać 1
3. Stałą z licznika ułamka „przenosimy” do mianownika tworząc ułamek piętrowy:
4. Wykorzystujemy granicę: W mianowniku otrzymaliśmy ciąg
i wpisujemy go do wykładnika potęgi, a następnie uzgadniamy wykładnik z wcześniejszym:
Poza nawiasem kwadratowym wpisaliśmy odwrotność ciągu , czyli
. Wówczas wykładniki dają wartość 1 (potęga potęgi). Żeby uzyskać wcześniejszy wykładnik mnożymy go przez
.
5. Liczymy granicę ciągu powstałego w wykładniku, w naszym przypadku
Wykorzystaliśmy tutaj wiadomości o ciągach z grupy I. Ponieważ najwyższy stopień w liczniku jest taki sam jak w mianowniku, wystarczy spojrzeć na współczynniki przy najwyższych potęgach w liczniku i mianowniku.
6. Wewnątrz nawiasu kwadratowego otrzymujemy liczbę .
4)
Rozwiązanie
W przykładzie tym omijamy już opisy słowne. Jeżeli ktoś czegoś nie zauważy należy wrócić do przykładów 1)-3). Zatem:
gdyż
5)
Rozwiązanie
W przykładzie tym omijamy już opisy słowne. Jeżeli ktoś czegoś nie zauważy należy wrócić do przykładów 1)-3). Zatem:
gdyż
6)
Rozwiązanie
W przykładzie tym omijamy już opisy słowne. Jeżeli ktoś czegoś nie zauważy należy wrócić do przykładów 1)-3). Zatem:
gdyż
7)
Rozwiązanie
W przykładzie tym omijamy opisy słowne. Jeżeli ktoś czegoś nie zauważy należy wrócić do przykładów 1)-3). Zatem:
gdyż
8) zwrócić uwagę
Rozwiązanie
Przykład ten jest trochę inny niż poprzednie. Schemat rozwiązania podobny.
gdyż
9) zwrócić uwagę
Rozwiązanie
Zanim zaczniemy stosować poznany schemat z liczbą , dochodzi dodatkowy pierwszy krok. Należy sprowadzić wyrażenia w liczniku (i w mianowniku) do wspólnego mianownika.
Zaznaczony na czerwono wyraz skracamy i otrzymujemy:
Od tego momentu stosujemy znany schemat:
gdyż
10)
Rozwiązanie
Zanim zaczniemy stosować poznany schemat z liczbą , wykorzystamy pewne własności funkcji logarytm.
Zatem:
Do wyrażenia po logarytmem stosujemy poznany wcześniej schemat:
gdyż
Zadanie 7. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym: (tw. 2 zakładki Teoria)
1)
Rozwiązanie
Ciąg ten jest iloczynem dwóch ciągów:
Zauważmy, że ciąg ma granicę
, zaś ciąg
jest ciągiem ograniczonym (przez
oraz
). Zatem:
2)
Rozwiązanie
Ciąg ten jest iloczynem dwóch ciągów:
Zauważmy, że ciąg ma granicę
, zaś ciąg
jest ciągiem ograniczonym (przez
oraz
). Zatem:
3)
Rozwiązanie
Ciąg ten jest iloczynem dwóch ciągów:
Zauważmy, że ciąg ma granicę
, zaś ciąg
jest ciągiem ograniczonym (przez
oraz
). Zatem:
Uwaga! Każdy z tych przykładów można policzyć również z tw. o trzech ciągach.
Zadanie 8. Obliczyć granice ciągów o wyrazie ogólnym (zadania różne).
1)
Rozwiązanie
Ciąg ten należy do Grupy II, więc mnożymy przez tzw. sprzężenie:
W ostatniej granicy, zauważmy, że stopień licznika jest równy stopniowi mianownika , więc patrzymy na współczynniki przy najwyższych potęgach licznika i mianownika (na czerwono).
3)
Rozwiązanie
Ciąg ten zaliczymy do grupy III (tw. o trzech ciągach). Zatem:
Zanim przejdziemy do ograniczania ciągu trzeba go przedstawić w innej postaci, gdyż w wykładnikach potęg mamy więcej niż .
Ograniczamy ciąg od góry: (zastępujemy każdą potęgę największą potęgą spod pierwiastka)
Wykorzystaliśmy granicę
Ograniczamy ciąg od dołu: (pod pierwiastkiem zostaje tylko największa potęga)
Otrzymaliśmy zatem, że:
Na podstawie tw. o trzech ciągach (patrz Teoria lub Wzory) mamy, że
5) nowy!
Rozwiązanie
Jest to ciąg podobny do poprzedniego, ale występują w nim pierwiastki trzeciego stopnia. Musimy więc wykorzystać inny wzór skróconego mnożenia, a mianowicie . Mnożymy wówczas nasz ciąg przez odpowiednik drugiego nawiasu w podanym wzorze. Mamy:
W liczniku stosujemy wspomniany wzór skróconego mnożenia, czyli:
6)
Rozwiązanie
Ciąg podobny do poprzedniego. Wykorzystujemy wzór skróconego mnożenia . Przy
otrzymujemy symbol nieoznaczony
. Najpierw przekształcimy ten ciąg następująco:
W liczniku stosujemy wspomniany wzór skróconego mnożenia, czyli:
gdyż stopień mianownika jest większy niż licznika.
7) nowy typ!
Rozwiązanie
Technika liczenia granic takich ciągów jest analogiczna do Grupy I. Wyłączamy w liczniku i mianowniku największą z potęg mianownika. Zanim to zrobimy przekształcimy jeszcze wyraz ciągu:
Liczymy granicę ciągu:
8) nowy typ!
Rozwiązanie
Podobnie jak w poprzednim, najpierw przekształcamy wyraz ciągu:
Liczymy granicę ciągu:
Zapamiętajmy, że:
, jeżeli
10)
Rozwiązanie
Zauważmy, że ciąg ten możemy zapisać inaczej:
Teraz będziemy liczyć granicę:
Policzmy oddzielnie obie granice:
Wykorzystamy wzór:
Zatem:
gdyż
Druga granica:
gdyż
Wracamy do granicy:
11) wyższy poziom trudności
Rozwiązanie
Dodatkową trudnością w tym przykładzie jest pojawienie się tangensa wewnątrz nawiasu. Można się go pozbyć na kilka sposobów. Przedstawimy jeden z nich.
Wykorzystujemy tutaj granice:
, gdy
przy
Taką samą zależność mamy dla:
, gdy
przy
U nas . Musieliśmy dopisać ten ciąg zarówno w liczniku jak i w mianowniku, aby nie zmienić wyjściowej granicy. Wystarczy teraz policzyć granicę: